تغییر بده طبیعت جان ها را ماهیت درد ها ، درمان ها را هر قدر صبور ، می رسد روزی که آتش بکشی تمام انسان ها را یک بار نشد که سهم ، کم بردارد از هر چه که هست ، مغتنم بردارد یک عمر بهانه بوده دریا ، این رود هر جا که دلش خواست قدم بردارد ساحل ، از تو چقدر راه است به تو ؟!! این وصل طریق اشتباه است به تو صخره حقی به گردن تو دارد دریا لطفی گاه به گاه است به تو بالی که شکست ،غرق خون تر ،بهتر اشکی که فرو ریخت ،فزون تر ،بهتر ای رود به سمت کوه باید بروی اینجا ، هر قدر واژگون تر ، بهتر عرش است ، که از خاک زمین خاک تر است خاک است اگر، ز عرش افلاک تر است ای تاک کهن شراب ارزانی تو تاکی که انار می دهد ، تاک تر است تقدیم به او ... امروز چقدر ساده با ما آمد هر جا رفتیم جاده با ما آمد از اول راه عشق لبخند زنان پشت سرمان پیاده با ما آمد تقدیم به او .... تقدیر من است: ناگزیرم او را زندانی و در بند و اسیرم او را تا آن نفسی که در کنارم باشد ماه آید اگر ، نمی پذیرم او را تا پر بزنی ، پرنده ای در قفسی لب تر بکنی ، پر از هوا و هوسی تعریف جدید زندگی این گونه است: آنقدر برو تا که به گورت برسی!! شب در تنشی دوباره با ماه شکست شب هیچ، که روز هم در این راه شکست بنیاد زمین و آسمان ریخت به هم این بغض فرو نشسته ، هر گاه شکست
هیچ مامن و پناهگاهی نیست
فقط باید نشست
و دعا کرد که
به خیر بگذرد
